De reis van Ponferrada naar Amsterdam

Fragmenten uit een reisdagboek (6 en 7 juni)

14:20 de trein van Ponferrada naar Vitoria
Ik zit in de trein van Ponferrada naar Vitoria. Net op het perron afscheid genomen van mijn vrouw Ana. Altijd een emotioneel moment, al is het anders dan vroeger toen ik nog in Amsterdam woonde. Het is nu slechts voor twee weken. Het reizen gaat tot nu toe goed. Lekker lezen, een beetje schrijven en af en toe uit het raam kijken. De Spaanse hoogvlakte ligt er al droog bij. Er scheert een roofvogel over de stoppelvelden. Een grauwe kiekendief, waarschijnlijk.

15:30 de trein van Ponferrada naar Vitoria
Eens kijken of dit gaat bevallen. Het is al zo lang geleden dat ik met bus en trein naar Nederland heb gereisd. Maar ik heb er genoeg van zoveel gevlieg. Vliegschaamte, wellicht. We kunnen er niet meer onderuit. Het menselijk handelen, en dan vooral van de Westerlingen, heeft het wereldwijde klimaat veranderd. En zelf heb ik daar, zeker sinds ik in Spanje woon en minimaal twee keer per jaar naar Nederland reis, flink aan bijgedragen. En ik houd ook helemaal niet van vliegen. Vliegvelden zijn akelige plekken. En het is altijd een beetje eng, met name het opstijgen en de landing.

19:00 Vitoria
Vitoria is een fijne stad. Veel fietspaden, groene parken en veel ruimte voor voetgangers. Dat laatste kwam van goed pas, want het treinstation is best ver van het busstation verwijderd. Maar na de wandeling zit ik nu rustig op een terrasje met een pilsje te wachten tot het moment is aangebroken om de bus naar San Sebastian te nemen. Prettig om zo’n ruime overstaptijd te hebben. In Vitoria kom ik zeker nog eens terug.

22:00 San Sebastian
Ook in San Sebastian is het goed toeven. Alweer een terrasje en nu met de plaatselijke, licht sprankelende wijn, Txakoli, en natuurlijk één van de zo vermaarde pintxos (een lekker hapje). Een goed begin van de langste etappe van deze reis. De bus van San Sebastian naar Brussel. Wat is het toch jammer dat de langere trajecten over de rails zo belachelijk duur zijn. De trein is veel comfortabeler dan de bus. Het schommelt minder, je kunt gemakkelijker lezen, af en toe wat lopen. Maar de bus is veel goedkoper.

01:30 de bus van San Sebastian naar Brussel
Dat was een onrustig begin van de busreis. Eén van de medewerkers van Alsa, de Spaanse busmaatschappij, maakte een enorme drukte. Iedereen die de bus binnenkwam, sprak hij op fanatieke wijze aan op de te grote afmeting van de handbagage, ook als het, zoals in mijn geval, om een klein rugzakje ging met daarin een boek en een tandenborstel. Sommige passagiers werden kwaad, maar ik onderging het gelaten. De man was duidelijk in de war. Eigenlijk best goed dat Alsa zo iemand eenvoudig werk aanbiedt als stewart in een busstation. Groot was mijn schrik echter toen dezelfde man even later achter het stuur plaatsnam. Gelukkig verliet hij ergens in Frankrijk, nog voor Bordeaux, de bus. De collega die het stuur heeft overgenomen komt een stuk stabieler over, al pleit tegen hem dat hij zojuist op zijn mobiel even wat berichten begon te lezen.

7:35 de bus van San Sebastian naar Brussel
De vorige stop was pure reisromantiek. Een lelijk wegrestaurant ergens in de buurt van Poitiers. Buspassagiers die wat verdwaasd door dat lege en al gesloten restaurant dwalen en uiteindelijk uit de automaat een fles water en wat nootjes kopen. Het is warm ook al is het midden in de nacht. Buiten ontstaan spontaan gesprekken. Een meisje vertelt me dat ze gaat werken als vrijwilligster in het vluchtelingenkamp bij Calais. Een heldin. Ah, we gaan stoppen voor een Frans ontbijt.

11:30 de bus van San Sebastian naar Brussel
Parijs! Het is een uur of elf ‘s morgens. Ik wil een mooie foto te maken van een kenmerkend gebouw, de Eiffeltoren als het even kan, maar we komen bij lange na niet dichtbij genoeg. Het had best lekker geweest als ik hier had uitgestapt en de Thalys had genomen naar Amsterdam. Maar deze is vrijwel onbetaalbaar als je niet heel ver van tevoren boekt. Er wacht me nog een lange busreis naar Brussel. Dat wordt weer veel lezen en dutten.

17:30 de trein van Brussel naar Amsterdam
Gelukkig stopte de bus vlakbij het treinstation Bruxelles du Midi. Ik kocht mijn kaartje gewoon aan het loket. Dat voelde al vertrouwd aan. Ik sprak mijn eerste Nederlandse woorden tijdens deze reis. Even zocht ik in dat immense station een geschikte eetgelegenheid. Uiteindelijk werden het wat belegde broodjes om die lekker buiten op het perron te nuttigen. De laatste etappe tot Amsterdam.

19:30 de trein van Brussel naar Amsterdam
Ben er nu bijna. Buiten het mij zo bekende polderlandschap. Op het Amstelstation neem ik straks de bus naar het huis van mijn broer. De reis was lang en vermoeiend maar toch ook wel mooi. Dit ga ik vaker doen!

De technische details van de reis:

Reismaatschappij	van	naar	Prijs
Renfe	11: 28 Ponferrada	16:25 Vitoria	€   12,20
Alsa Bus	20:10 Vitoria	21:25 San Sebastián	€     7,00
Alsa Bus internacional	22:30 San Sebastián	14:40 Brussel (door vertraging 16:00)	€   75,00
NS	16:50 Brussel	19:38 Amsterdam	€   36,60
		Totaal	€ 130,80
Nadelen:	Duurt lang	Slapen in stoel	Stijve nek en rug
Voordelen:	Tijd voor lezen (internationale pers en een mooi boek)	Hapjes en drankjes in verschillende landen	Dit is pas reizen!

Op reis

In de auto

Het is zaterdag 1 september. Vroeg opgestaan na een onrustige nacht. Reizen maakt toch nog nerveus. Ook al heb ik deze reis al zo vaak gemaakt. Ik stop mijn koffer in de achterbak en neem plaats op de bijrijdersplek. We rijden de parkeergarage uit. Dit wordt weer een stralende dag. September is misschien wel de mooiste maand in El Bierzo. Ik zal het missen: de wijnvelden in beginnende herfstkleuren; het strijklicht van de najaarszon op de bergtoppen.; de warme dagen met koude nachten. We naderen het busstation zonder veel te praten. Afscheid nemen blijft moeilijk. Ook al is het maar voor vier weken. Ik stap uit de auto en pak mijn koffer. Was dit wellicht mijn laatste autorit van deze maand?

In de bus

Wat is dit land toch leeg. Lege velden. Lege wegen. Dat wordt straks wennen als ik ga pendelen tussen Amsterdam en Rotterdam. Eén van de drukste stukjes grond van hele aardbol. Gestaag ploegt de bus zuidwaarts over de Castilliaanse hoogvlakte. Ik probeer El País te lezen. Bij het zoveelste artikel over de crisis worden mijn oogleden zwaar.

In de metro

Op Estación Sur blijkt dat mijn meerrittenkaart voor de metro verlopen is. In een automaat koop ik een enkele reis Barajas en daal te trappen af. Ook dit gedeelte van de reis kan ik dromen. De Circular tot het station Nuevos Ministerios. Daar overstappen op lijn 8 richting vliegveld Barajas. In de metro is het opvallend rustig. Naarmate de metro het vliegveld nadert neemt het aantal mensen met koffers en rugzakken toe. Ik stap uit bij Terminal 4. De laatste uitbreiding van het vliegveld. Ik steek mijn pas verworven kaartje in de gleuf bij de schuifdeurtjes. Een piepgeluidje. Deurtjes blijven dicht. Ik probeer het nogmaals. Niets. Verbaasd kijk ik om me heen. Er staan wel overal apparaten om kaartjes te kopen. Vooruit dan maar. Drie euro! Maar de deurtjes doen het nu wel. Ik loop naar een informatiedesk van de metro en leg de situatie uit. Dat ik al een kaartje had van twee euro en toch bij moest betalen. De vrouw knikt. Dat klopt. Een supplement voor het vliegveld. Maar dat is een overval, zeg ik. ¡Un atraco! Daarmee citeer mijn schoonvader toen we een keer bij een iets te duur restaurant hadden gegeten. Geduldig zegt de vrouw: ‘Een beslissing van Madrid.’

In het vliegtuig

Ik blijf vliegen niet leuk vinden. Gelukkig kan ik wat schrijven. En zelfs al wat economielessen voorbereiden. Door het raam zie ik dat we Nederland naderen. Dat daar moet Antwerpen zijn. En kijk, de deltawerken. Een indrukwekkend gezicht. De landing is zacht en dan volgt het lange taxiën op Schiphol. Ben nu echt wel moe van het reizen. Nog even.

In de bus

Nou nog mooier. Mijn ns-kortingskaart was verlopen. En daar zat ook mijn ov-chip op. Geblokkeerd. Dus als net als elke buitenlander moest ik een nieuwe ov-chipkaart kopen. €7,50! En dat nog zonder saldo. Toeristen zijn de melkkoe van deze crisis. Dat zei ik ook tegen de man achter het ns-loket. ‘Wij raden buitenlanders ook altijd af om de ov-chip te kopen, behalve als ze heel veel gaan reizen.’ ‘Maar losse kaartjes zijn vreselijk duur,’ vertelde ik hem. Een zelfde reactie als in Madrid. ‘Een beslissing van boven.’ Gelukkig rijd ik nu toch met de bus naar Amsterdam West. Laat ik er maar van genieten. Ik heb er immers flink voor betaald!

Op de fiets

Het is zondag 2 september. Het zonnetje schijnt. Ik fiets door het Vondelpark. Overal vrolijke mensen! Wat een verschil met het chagrijn en pessimisme dat Spanje in zijn greep lijkt te hebben. Ik weet het: het heeft te maken met dat lekkere zonnetje. De hele zomer heeft het hier geregend. En dan maakt één mooie dag zomer. Want ook in Nederland is er zat ontevredenheid. Daar hebben we zelfs aparte politieke partijen voor. Overal hangen affiches voor de verkiezingen. Eén affiche heeft als schreeuwende tekst: Onbeperkt Alles! Als ik beter kijk zie ik dat het geen politieke slogan maar een reclame voor internet is. Anders had de partij met zo’n slogan een aardige kans gemaakt op flink wat stemmen van de ontevredenen. Ik neem met mijn mobiel een foto van de billboard en vervolg mijn route. Waar zal ik nu eens heen gaan?